Αθήνα: Ο Παναγιώτης Ράππας ζωντανεύει τη «Σταχομαζώχτρα»
Μια μνήμη από την παιδική ηλικία του στην Ύδρα έγινε αφετηρία για τη νέα ταινία κινουμένων σχεδίων του Παναγιώτη Ράππα. Ο σκηνοθέτης θυμάται τις φίλες της μητέρας του να μοιράζονται μικρά μπουκάλια λάδι. Αργότερα κατάλαβε πως δεν προορίζονταν για τα καντήλια, αλλά για το μαγείρεμα και την καθημερινή φροντίδα των οικογενειών τους. Αυτή η αλληλεγγύη διατρέχει τη «Σταχομαζώχτρα», την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου διηγήματος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Η ταινία παρουσιάζεται στο Παιδικό & Εφηβικό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας, το οποίο πραγματοποιείται από τις 9 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, με κεντρικό σύνθημα «Κοίτα με». Το πρόγραμμα απλώνεται σε χώρους όπως το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος και κινηματογράφους σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας. Η «Σταχομαζώχτρα» αναμένεται επίσης να βγει σύντομα στις κινηματογραφικές αίθουσες, χωρίς να έχει ανακοινωθεί συγκεκριμένη ημερομηνία.
Από τις αναμνήσεις της Ύδρας στον κόσμο του Παπαδιαμάντη
Κεντρική μορφή της ιστορίας είναι η Αχτίτσα, μια ηλικιωμένη γυναίκα που, παραμονή Χριστουγέννων, προσπαθεί να φροντίσει τα ορφανά εγγόνια της. Ο Ράππας συνδέει τον χαρακτήρα με τις γυναίκες των παιδικών του χρόνων, οι οποίες κρατούσαν τα σπίτια και τις οικογένειες όρθιες όσο οι άνδρες έλειπαν στη θάλασσα. Για τον ίδιο, η ταινία αποτελεί και έναν τρόπο να αναγνωρίσει τη φροντίδα και την αλληλοστήριξή τους.
Η μεταφορά του κειμένου στην οθόνη απαιτούσε, όπως εξηγεί, να αλλάξει η αφηγηματική γλώσσα χωρίς να χαθεί ο ανθρωπισμός του συγγραφέα. Οι διάλογοι του Παπαδιαμάντη διατηρήθηκαν, με ελάχιστες προσθήκες όπου κρίθηκαν αναγκαίες για την κινηματογραφική αφήγηση. Η εικόνα αναλαμβάνει να αποδώσει την ατμόσφαιρα και τις αποχρώσεις που δεν μεταφέρονται μόνο με τα λόγια.
Ο σκηνοθέτης αναφέρει επίσης ότι η εμπειρία του σε μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ τον έφερε σε επαφή με δοκιμαστικές προβολές για παιδιά στην Καλιφόρνια. Οι παρατηρήσεις των μικρών θεατών, σημειώνει, οδήγησαν σε αλλαγές στο σενάριο και στους διαλόγους, καθώς το βλέμμα τους εντόπιζε πλευρές των χαρακτήρων που οι ενήλικες είχαν προσπεράσει.
Ένα νησί μακριά από την καρτ ποστάλ
Στην εικαστική προσέγγιση, ο Ράππας και οι συνεργάτες του αναζήτησαν ένα νησιωτικό τοπίο που να συνδυάζει στοιχεία από διαφορετικά νησιά του Αιγαίου. Στόχος δεν ήταν μια εξιδανικευμένη εικόνα, αλλά ένας τόπος ενταγμένος στην ιστορία. Παράλληλα, η ιστορία της Αχτίτσας φέρνει στο προσκήνιο την ανισότητα και την εξουσία που γεννά η άνιση πρόσβαση στη γνώση — ζητήματα που ο δημιουργός θεωρεί πως παραμένουν επίκαιρα και στην ψηφιακή εποχή.
Πηγή: iefimerida.gr
Το κείμενο συντάχθηκε από τη συντακτική ομάδα του ubroadcast.gr με τη βοήθεια εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης, με βάση τα δημοσιεύματα που αναφέρονται στις πηγές. Πώς γράφουμε.
