Πήλιο

Ανάμεσα στον Παγασητικό κόλπο και το Αιγαίο, το Πήλιο απλώνεται σαν χερσόνησος με δασωμένες πλαγιές, ορεινά χωριά και ακτές που αλλάζουν όψη από τη μία πλευρά στην άλλη. Κοντά στον Βόλο, το βουνό φτάνει τα 1.624 μέτρα στην κορυφή Πουριανός Σταυρός. Η μυθολογία το θέλει θερινή κατοικία των θεών και πατρίδα των Κενταύρων.

Στα δάση του συναντώνται οξιές, βελανιδιές, πλατάνια και καστανιές, ενώ χαμηλότερα οι καλλιέργειες δίνουν μήλα, ελιές και άλλα προϊόντα. Πηγές, ρεματιές και παλιά μονοπάτια διαμορφώνουν ένα τοπίο που προσφέρεται για πεζοπορία· πολλά καλντερίμια διατηρούνται χάρη στη φροντίδα των τοπικών κοινωνιών. Το Πήλιο έχει επίσης ακτές με άμμο ή βότσαλο, από τις πιο απάνεμες πλευρές του Παγασητικού ως τα νερά του Αιγαίου.

Τα χωριά, χτισμένα με την παραδοσιακή πηλιορείτικη αρχιτεκτονική, αφηγούνται μια ιστορία εμπορίου, σχολείων και κοινοτικής ζωής. Πολλοί οικισμοί αναπτύχθηκαν γύρω από μοναστήρια, ενώ η ευημερία που έφεραν το εμπόριο και η βιοτεχνία στήριξε την πνευματική άνθηση της περιοχής. Στις Μηλιές ιδρύθηκε η Μηλιώτικη Σχολή το 1814-15, με πρωτεργάτη τον Άνθιμο Γαζή.

Η εξερεύνηση εδώ μπορεί να γίνει με τα πόδια, ακολουθώντας παλιά περάσματα ανάμεσα στους οικισμούς, ή με το παραδοσιακό τρενάκι που συνδέει τα Κάτω Λεχώνια με τις Μηλιές. Το Πήλιο έχει λόγο να το επισκεφθείς σε κάθε εποχή: για τις παραλίες και τις διαδρομές τους θερμούς μήνες, για το χιόνι και το χιονοδρομικό κέντρο τον χειμώνα, αλλά και για τις γεύσεις και τα πανηγύρια που κρατούν ζωντανές τις τοπικές συνήθειες.